قبل از شروع زمستان سال ۱۳۹۸ اخبار نگران کننده ای از کشور چین به گوش می رسید در مورد کشف یک بیماری جدید ویروسی به نام کوید ۱۹ ( کرونا ) که گفته میشد بسیار مرگ آفرین است و به سرعت هم تکثیر می شود.
همان زمان زمزمه هایی شنیده میشد که ردپای این ویروس در شهرهای ایران هم دیده شده و اخبار مرگ و میر ناشی از آن باعث وحشت همه شد و صحبت از منع رفت و آمد و توصیه های مراقبتی و بهداشتی و فاصله گذاری به میان آمد.
نامه ای از طرف مدیران بهداشتی کشور برای انجمن آمد مبنی بر تعطیلی جلسات و تجمعات .... به زودی جلسات تعطیل شد !
این خبر تا چند روز باعث گیجی و سر در گمی شد. ترس و دلهره همه ی اعضای انجمن را در بر گرفته بود. هر کسی چیزی می گفت اطلاعاتی به هم می دادند و این جریان غیر از مردم عادی کوچه و بازار بچه های انجمن را هم درگیر کرده بود.
روزهایی که برای درد بی درمان الکلیسم راهی نبود... ۸۵ سال قبل را میگویم که همه از الکلی ها فاصله می گرفتند تا در تنهایی راهی عاقبت دردناک خود شوند و اما خدایی که نگهبان ماست در آن لحظات ترس و دلهره و تنهایی بفکر ما بود.
اکنون دو سال از آن موقع می گذرد، روشهای پزشکی مراقبتهای خاص و حتی چندین واکسن برای کرونا پیدا شده؛ ولی الکلیسم همچنان قربانی می گیرد و هیچ واکسنی هم برایش پیدا نشده است جز لطف خدا و خدمت به یکدیگر